ต้นกำเนิดของพริก

ต้นกำเนิดของพริกไทยสามารถสืบย้อนไปถึงเขตร้อนของอเมริกากลางและละตินอเมริกา โดยประเทศต้นกำเนิดหลักคือเม็กซิโก เปรู และสถานที่ต่างๆ มากมาย เครื่องเทศนี้มีประวัติศาสตร์อันยาวนานในฐานะพืชเพาะปลูกโบราณ และการเดินทางทั่วโลกเริ่มต้นขึ้นเมื่อมีการนำพริกเข้าสู่ยุโรปจากโลกใหม่ในปี 1492 ต่อมาไปถึงญี่ปุ่นระหว่างปี 1583 ถึง 1598 และในที่สุดก็เดินทางไปยังประเทศในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ในศตวรรษที่ 17 ปัจจุบัน พริกมีการปลูกกันอย่างแพร่หลายทั่วโลก รวมทั้งในประเทศจีน โดยมีการนำเสนอพริกหลายชนิดและหลากหลาย

ในประเทศจีน การนำพริกเกิดขึ้นประมาณกลางราชวงศ์หมิง บันทึกทางประวัติศาสตร์ที่พบใน "ศาลาดอกโบตั๋น" ของ Tang Xianzu เรียกสิ่งเหล่านั้นว่า "ดอกพริกไทย" ในยุคนั้น ผลการวิจัยระบุว่าพริกเข้าสู่จีนผ่านสองเส้นทางหลัก เส้นทางแรกผ่านชายฝั่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ไปยังภูมิภาคต่างๆ เช่น กวางตุ้ง กว่างซี ยูนนาน และเส้นทางที่สองผ่านทางตะวันตก เข้าถึงพื้นที่เช่นกานซูและส่านซี แม้จะมีประวัติการเพาะปลูกค่อนข้างสั้น แต่จีนก็กลายเป็นผู้ผลิตพริกชั้นนำของโลก แซงหน้าอินเดีย อินโดนีเซีย และไทย โดยเฉพาะอย่างยิ่ง พริกจากหานตาน ซีอาน และเฉิงตูมีชื่อเสียงไปทั่วโลก โดย "พริกไทยซีอาน" หรือที่รู้จักกันในชื่อพริกไทยฉิน มีชื่อเสียงจากรูปร่างที่เพรียวบาง แม้กระทั่งริ้วรอย สีแดงสด และรสเผ็ด

การกระจายพันธุ์พริกในประเทศจีนสะท้อนถึงความชอบในภูมิภาค ภาคใต้มีความสนใจอย่างมากต่อพันธุ์เผ็ด เช่น พริก Chaotian พริกเส้น พริกเสี่ยวหมี่ และพริกเขาแกะ พริกเหล่านี้มีโปรไฟล์รสชาติที่หลากหลาย ตั้งแต่ความเผ็ดพร้อมความหวานไปจนถึงการผสมผสานระหว่างความหวานและเผ็ด บางพื้นที่ชอบพันธุ์ที่เผ็ดกว่า เช่น พริกหยวกเซี่ยงไฮ้ พริกหยวกเฉียวเหมิน และพริกหยวกขนาดใหญ่เทียนจิน ซึ่งมีลักษณะเฉพาะคือขนาดและความหนา ทำให้ได้รสชาติเผ็ด-หวานที่น่าพึงพอใจโดยไม่ใช้ความร้อนมากเกินไป

พริกในประเทศจีนมีความหลากหลาย โดยใช้ในการผัด ปรุงอาหาร บริโภคดิบ และการดอง นอกจากนี้ยังแปรรูปเป็นเครื่องปรุงรสยอดนิยม เช่น ซอสพริก น้ำมันพริก และผงพริก ซึ่งมีส่วนทำให้เกิดภูมิทัศน์การทำอาหารที่หลากหลาย